Ποδήλατο, ταξίδι, εμπειρία, χρόνος και αισθήματα.

Είμαι ένας οπαδός του ποδηλάτου και με κινητήρια δύναμη την αγάπη μου για τη φύση έχω "οργώσει" μεγάλο μέρος της Ηλείας και της Αχαίας. Από τα βουνά και τα οροπέδια μέχρι τους κάμπους και τα δάση "ζηλεύω" τον εαυτό μου που είχα την τύχη να αντικρύσω εικόνες και να βιώσω συναισθήματα μοναδικά.
Σκοπός μου μέσα απο τις περιπλανήσεις μου να αποδείξω ότι το ποδήλατο είναι το καταλληλότερο μέσο για να παρατηρήσουμε και να έρθουμε πιο κοντά στη φύση.
Οπως λέω και σε φίλους, αυτό που μετράει είναι η ταχύτητα. Ταξιδεύοντας με το ποδήλατο έχεις το χρόνο και την ευχέρεια να ανακαλύψεις, να φωτογραφίσεις και να αναδείξεις μικρές γωνιές φυσικού κάλους που ούτε θα φανταζόσουν ότι υπάρχουν. Πόσες φορές με ρωτούν που βρίσκεται το μέρος που απεικονίζει μια φωτογραφία μου. Όταν τους απαντώ ότι είναι δίπλα πχ στην Εθνική οδό, με κοιτούν με απορία καθώς έχουν κάνει πολλές φορές την ίδια διαδρομή αλλά δεν έχουν "δει" και "βιώσει" τίποτα. Κλεισμένοι και απομονωμένοι μέσα σε ένα μεταλλικό κλουβί όπου παλεύουν με το χρόνο και την απόσταση.
Με το ποδήλατο βιώνεις όλη τη διαδρομή προς τον προορισμό σου. Ο χρόνος κυλάει διαφορετικά.
Κάθε διαδρομή ανεξάρτητα με τον τελικό προορισμό κρύβει όμορφες εκπλήξεις. Το ταξίδι πλέον δεν είναι μια απαραίτητη διαδικάσια για να πάμε εκεί που θέλουμε αλλά μια συνεχής αλληλεπίδραση με το περιβάλλον.
Είσαι πλούσιος με όσα είδες στο δρόμο, όπως λέει και ο Καβάφης. Και με το ποδήλατο είσαι σίγουρος ότι τα είδες όλα.
Έχοντας κάνει μια διαδρομή τουλάχιστον μία φορά αποκτώ μια τελείως διαφορετική αντίληψη του χώρου και του αναγλύφου που κινήθηκα. Καταλαβαίνω κάθε ανηφόρα και κάθε κατηφόρα. Αισθάνομαι την διαφορά θερμοκρασίας ανάμεσα στην κορφή ενός λόφου και τη δροσιά ενός φαραγγιού. Βλέπω κάθε λιβάδι και κάθε μοναχικό δέντρο. Νιώθω το απάγγιο που μου προσφέρει η κάθε πλαγιά. θυμάμαι αν κουράστικα και αν κόπιασα. Η μνήμη της καρδιάς μου που χτυπάει γρήγορα θα με συντροφεύει όταν θα θυμάμαι εκείνο μου το ταξίδι. Γίνομαι ένα με το τοπίο που διασχίζω. Δεν πηγαίνω απλά κάπου περνώντας από κάπου.Το κάθε μέτρο είναι ταξίδι και εμπειρία, μέχρι να έρθει το επόμενο. Οι μνήμες χαράσονται στην άσφαλτο που πατάς. Ακόμα και ο καιρός εκείνης της μέρας σου μένει χαραγμένος. Θυμάσαι αν ίδρωνες και αν καιγόσουν κάτω από το μεσημεριανό ήλιο ή αν που και που κάποιο σύννεφο ή κάποια σκιά σε ανακούφιζε για λίγα δευτερόλεπτα. Το χειμώνα στο βουνό θυμάσαι κάθε ηλιακτίδα που χτύπησε επάνω σου. Τη θυμάσαι γιατί την ένιωσες. Ένιωσες την ανακούφιση που σου προσέφερε. Πως να ξεχάσω τον ήλιο που ξεπρόβαλε πάνω στο χιονισμένο Πρασούδι και οι αντανακλάσεις δημιούργησαν μια μοναδική εικόνα. Η ευφορία και το δέος που ένιωσα είναι συναισθήματα μοναδικά.
Πως να βιώσεις την άνοιξη αν δεν περάσεις απο μέσα της? Πώς να νιώσει το χειμώνα αν δεν σε πιάσουν ρίγη από το κρύο. Πως θα νιώσεις άμα το σώμα σου δεν νιώσει. Άμα δεν εκτεθείς και δεν γίνεις ένα? Πίσω από το τζάμι και το καλοριφέρ είσαι ένας παρατηρητής απλά. Πάνω στο ποδήλατο είσαι και νιώθεις ένα την εποχή.
Η άνοιξη είναι οι μυρωδιές οι ήχοι και τα χρώματα. Από την μυρωδιά του θάνατου ενός ζώου έως το χαμομήλι και από την εικόνα του ανοιχτόχρωμο γρασιδιού έως τις κουτσουπιές, η άνοιξη σου μιλάει. Και εσύ πρέπει να είσαι εκεί έξω για να αφουγκραστείς και όχι να είσαι κλεισμένος σε ένα τενεκέ και η μόνη αλληλεπίδραση που θα έχεις με τη φύση να είναι η στάση για κατούρημα.
Κάθε μήνας έχει διαφορετική σημασία για ένα ποδηλάτη. Έιναι εκτεθειμένος στα στοιχεία και έχει μάθει να τα διαβάζει και να τα σέβεται.

δείτε περισσότερα

Το κόστος του αθλητισμού και της επαφής με τη φύση

Αναρωτιώμουν που λέτε, τα τελευταία 4 χρόνια που κάνω ποδήλατο, πόσο μου έχει κοστίσει αυτή μου η αγάπη.
Πολλές φορές νιώθω τύψεις σκεφτόμενος ότι κάποιοι παλεύουν για το μεροκάματο και εγώ καβαλάω το ακριβό μου ποδήλατο και τα εξειδικευμένα παρελκόμενα και βολτάρω. Μπορώ όμως να βρώ μια δικαιολογία ώστε να μην νιώθω άσχημα? Αυτό που κάνω είναι απρόσιτο σε ένα μεροκαματιάρη? Σε κάποιον που δεν βρήκε έτοιμο τίποτα απο τους γονείς του?
 Άθροισα λοιπόν το  κόστος ποδηλάτων και ποδηλατικού εξοπλισμού (πχ αδιάβροχο, σακίδιο, φουσκωτήρα, κοντεράκι, τακάκια, ανταλλακτικά) που έχω αγοράσει από τότε που ξεκίνησα να ασχολούμαι με την ποδηλασία.
Θέλω να αποδείξω ότι η υγεία, η συντροφικότητα και η αγάπη για τη φύση συνδιάζονται, δεν κοστίζουν πολύ και είναι θέμα επιλογής του καθενός αν θα ξεκινήσει να ασχολείται και όχι (τόσο) θέμα οικονoμικών δυνατοτήτων. Οποιοσδήποτε μπορεί να το κάνει, αρκεί να το θέλει.
 Πρέπει να παραδεχθώ ότι στα 24 μου, ξεκινώντας πίστευα ότι ένα καλό, και άρα ακριβό, ποδήλατο είναι απαραίτητο για να πάς βουνό. Έίχα πιστέψει το μάρκετινγκ. Σήμερα πιστεύω ότι τότε ήμουν απλά νέος και παραπλανημένος. Η θέληση και η αγάπη για αυτό που κάνεις είναι πάνω απ όλα. Είναι το 95%. Το 5% είναι το ποδήλατο και ο εξοπλισμός. Και το πιστεύω αυτό.
 Λοιπόν για την ποδηλασία βουνού χρειάστηκα ακριβώς 1630 ευρώ. Και απο αυτά τα 1470 είναι το ποδήλατο. Πλέον θεωρώ ότι αυτή η αγορά δεν χρειαζόταν και ότι και με 300 ευρώ ποδήλατο την έκανα τη δουλειά (θα άλλαζε βέβαια η απόλαυση). Άλλα μυαλά τότε, άλλα μυαλά τώρα, σοφότερα  τώρα..
 Για την ποδηλασία δρόμου χρειάστηκα 950 ευρώ. Και τα 850 είναι το ποδήλατο. Σε αρκετές περιπτώσεις ο εξοπλισμός είναι κοινός και για το βουνό και για το δρόμο πχ κράνος, φουσκωτήρα.

 Σύνολο?  2580 ευρώ. Πολλά? Σκεφτείτε ότι τόσο κάνει ένα μικρό σαραβαλάκι. Είναι τα μισά απ όσα δίνει κάποιος για ένα μικρό αξιοπρεπές μεταχειρισμένο. Και σχεδόν όλοι έχουν ,ανεξαρτήτως οικονομικής κατάστασης, ένα αυτοκίνητο.
2.580 ευρώ λοιπόν για 4 (και κάτι..) χρόνια. 645 ευρώ το χρόνο. Και ο εξοπλισμός και τα ποδήλατα θα βγάλουν σίγουρα τα διπλάσια ακόμα χιλιόμετρα. Δόξα το θεό, άμα τα προσέχεις δεν παθαίνουν τίποτα. Ούτε καύσιμα, ούτε τίποτα. Απλά εσύ και αυτό. Αυτό είναι εσύ. Κινείται με την ενέργεια σου.  Καίει τα καύσιμα σου. Σε ρουφάει και είναι εθιστικό. Δεν υπάρχει η έννοια του κόστους όταν χτυπάει γρήγορα η καρδιά σου.  Μόνο ψυχική δύναμη και εθισμός στην προσπάθεια που δίνεις.

Αχ, αυτά τα ποδήλατα. Μαζί τους διένυσα πολλές χιλιάδες χιλιόμετρα και  ένιωσα πρωτόγνωρα συναισθήματα πλαισιωμένα με μοναδικές εικόνες. Χιλιόμετρα με φίλους, χιλιόμετρα με κόπο και ιδρώτα. Χιλιόμετρα που τα βίωσες και τα προσπάθησες ένα-ένα. Κανένα δεν πέρασε έτσι. Κανένα δεν χαρίστηκε. Όλα σε συντροφεύουν και όλα τα θυμάσαι. Αξία για όλα αυτά? Ανεκτίμητη που λένε και οι φίλοι μας οι αμερικάνοι. Θα μπορούσα να πάρω κι ένα αμάξι μου λένε πολλοί. Ένα κουβά να με μεταφέρει. Χωρίς κόπο, χωρίς ιδρώτα, χωρίς προσπάθεια.. Απλά να με μεταφέρει. Προτιμώ να ζω όμως, παρά απλά να μετακινούμαι σαν μια ζωντανή αποσκευή.

δείτε περισσότερα

η ταχυτητα μετραει

Προχθες, 9 Γεναρη του 2012, εκανα τη διαδρομη Πυργος- Πατρα με την κουρσα μου. Ηταν 100 χιλιομετρα που εχω διανυσει πολλες φορες στο παρελθον με αυτοκινητο. Με το ποδηλατο ομως τα πραγματα ηταν διαφορετικα. Οχι απο αποψη κοπου και κουρασης, αλλα απο το πως εγω σαν ταξιδιωτης αντιλαμβανομαι τη διαδρομη. Με το να κινουμαι με 25 χλμ την ωρα αντι για 100 χλμ εχω αυτοματως τεσσερις φορες περισσοτερο χρονο για να παρατηρησω το τοπιο γυρω μου. Η διαφορα ειναι μεγαλη και αποτυπωνεται πολυ καθαρα στις φωτογραφιες μου , που πολλοι οπως ξερω αγαπατε. Δεν θεωρω οτι ειμαι καλλιτεχνης, αλλα οτι πολυ απλα χαρη στο ποδηλατο βρισκομαι στο σωστο μερος τη σωστη στιγμη. Και οταν δεις τη στιγμη, στο δευτερολεπο ξεκαβαλας και τραβας. Μια πολυτελεια που δεν εχεις ουτε με αυτοκινητο, ουτε με μηχανη. Με το ποδηλατο εχεις και το χρονο να παρατηρησεις και την ευχερεια να σταματησεις. Ουτε εμποδιζεις κανενα, ουτε τιποτα. Βλεπεις, Σταματας, Τραβας χωρις κανενα ενδιασμο, ειτε μεσα στην πολη, ειτε στην εξοχη.
Που λετε, στη διαδρομη απο Πυργο τραβηξα καποιες καταπληκτικες ληψεις τον Ερυμανθο και το φεγγαρι. Η ατμοσφαιρα ειχε μια απιστευτη διαυγεια. Σπανια ο Ερυμανθος φαινεται τοσο καθαρα απο την Εθνικη. Ηταν ενα πανεμορφο θεαμα. Και οσοι βρισκονταν στο αμαξι σιγουρα δεν θα παρατηρησαν αυτο το σπανιο φαινομενο. Εγω απολαυσα το καταλευκο βουνο πανω απο το κουρσι μου, το χορτασα και το αποθανατησα.
Οτι ισχυει για τον Ερυμανθο ισχυει και για το φεγγαρι που εμφανιζοταν σιγα σιγα πισω απο το Παναχαικο. Μονο σε 2-3 σημεια μπορουσε καποιος να το δει απο καλη γωνια και να το αποθανατισει. Σημεια χωρις κτιρια, δεντρα ή καλωδια να εμποδιζουν. Ενα τετοιο σημειο ηταν στη γεφυρα του γλαυκου, και ουτε καν σε ολο της το μηκος! Αν στεκοσουν στη μεση ειχε απροσκοπτη θεα προς το σπανιο φαινομενο. Και μονο ενας φωτογραφος με ποδηλατο θα μπορουσε να τραβηξει μια τετοια ποζα. Λογω του μεσου και μονο του μεσου.
Και οι φωτογραφιες απο το βουνο που πολλοι εχετε θαυμασει. Μονο με την ταχυτητα των 10χλμ την ωρα εχεις χρονο να παρατηρησεις, να αφομοιωσεις και να επεξεργαστεις τις εικονες που εν τελει θα αποθανατισεις με τη μηχανη σου. Το ποδηλατο σου δινει την πολυτελεια του χρονου αλλα και της απλοτητας που το διεπει. Οπως ειπα και πιο πανω, απλα ξεκαβαλας και κλικ. Ουτε τζαμια, ουτε πορτες, ουτε παρκαρισμα.Κανενας ενδιασμος! Μονο το κλικ. Τιποτα δεν σε χωριζει απο την αποτυπωση αυτου που βλεπεις και τιποτα δεν σε εμποδιζει πανω στην ποδηλατουμπα σου.
Οταν εβγαζα τη φωτογραφια που που παραθετω πιο κατω, με το φεγγαρι, σταματησε μια κυρια γυρω στα 50, με το ποδηλατο της και ηρθε να μου μιλησει. Και μου ειπε ακριβως αυτα που σας περιγραφω παραπανω. Ειπε αυτολεξη, οτι μονο εμεις μπορουμε να απολαυσουμε τετοιες στιγμες. Ολοι οι αλλοι βιαζονται! Δεν εχουν χρονο να δουν αυτο που εγω και συ απολαμβανουμε. Κοιτουν το δρομο και εχουν τα ματια τους τεσσερα. Εμεις ομως, απλα σταματαμε και χαζευουμε. Και απολαμβανουμε εικονες που μας συντροφευουν στις ζωες μας. Πολυ σωστα τα ειπε η κυρια. Και ελπιζω να μπει στο μπλογκ μου και να δει τι φωτογραφια του φεγγαριου που απολαυσαμε μαζι.

 Παραθετω καποιες εικονες, που μονο με ποδηλατο μπορεις να "αντιληφθεις" και να τις κανεις φωτογραφιες. Απο εικονες σε μαγεια διαρκειας.

δείτε περισσότερα

Συμβουλες προς αρχαριους ποδηλατες

Ειμαι και γω ποδηλατης και θεωρω οτι ειμαι πιο φανατικος απ τους φανατικους. Απλα θα ηθελα να επισημανω καποια, κατ εμε, λαθη και παραλειψεις των Ποδηλατων οταν καβαλαμε για πρωτη φορα το ποδηλατακι μας και αποφασιζουμε να βγουμε στη ζουγκλα των δρομων.
 Αρχιζω λοιπον, (το κρανος ειναι αυτονοητο! δεν το περιλαμβανω παρακατω! αν πεσεις με το κρανος, τοτε εχεις πολλες πιθανοτητες να ξανασηκωθεις!)

 1.Μην βαζετε τη σελα χαμηλα!

Βλεπω πολλους που κυκλοφορουν με τη σελα στο κατωτατο σημειο και μοιαζουν με πενταχρονα που μαθαινουν ισορροπια. Η σελλα πρεπει να ειναι τοσο ψηλα ωστε οταν καθομαστε σε αυτη να παταμε με τις μυτες των παπουτσιων στο εδαφος. Αυτος ο κανονας ειναι απαραβατος. Δεν ειναι θεμα στυλ και αποψης αλλα θεμα καθαρα υγιειας. Οταν εχουμε τη σελα χαμηλα καταστρεφουμε τα γονατα μας, γιατι κανοντας πεταλι σε αυτη τη θεση δεν σπρωχνουμε με τον τετρακεφαλο ( οπως ειναι το σωστο) αλλα με τα γονατα. Tα δολια τα γονατα ομως δεν ειναι για να σπρωχνουμε, και ειναι και πολυ ευαισθητα. Ειναι θεμα χρονου μεχρι να παρουσιαστει καποια ανεπανορθωτη βλαβη ( και γω απο παθημα εμαθα!).

 Επισης οταν διορθωσουμε το παραπανω θεμα και κατσουμε στη σωστη θεση οδηγησης θα δουμε οτι πλεον μπορουμε να πεταλαρουμε πολυ πιο ευκολα και αποδοτικα καθως το ποδι κανει μια σωστη ολοκληρη κινηση και η δυναμη μεταφερεται πολυ πιο ευκολα στο δρομο.

Σελα ψηλα και σωστα = Αποδοτικο και πιο ευκολο πεταλι, χωρις τραυματισμους.

 2.Μην βγαινετε φοβισμενοι στο δρομο!

Ο δρομος ανηκει σε ολους και οχι μονο στα μηχανοκινητα (αυτοκινητα και μηχανακια). Οδηγειτε και σεις οχημα και εχετε τα ιδια δικαιωματα και υποχρεωσεις.

 Πρεπει να απαιτειτε να σας σεβονται και οχι να νιωθετε  τυψεις προς τους οδηγους επειδη τους καθυστερειτε ή τους κλεβετε ζωτικο χωρο ή ακομα χειροτερα  να νιωθετε υποχρεοι που σαν ανεχονται να κινειστε στο δρομο τους. Ειναι ο δρομος ολων μας! Τον διεκδικουμε και απαιτουμε ενα πολυ πιο μικρο κομματι σε σχεση με τα αλλα οχηματα  (ακομα και τα μηχανακια ). Η επιλογη μας να κανουμε ποδηλατο ωφελει την κινηση μεσα στην πολη γενικα και πρεπει αυτοι να νιωθουν ευγνωμοσυνη προς εμας γιατι επειδη δεν πηραμε και μεις το αμαξι μας βρισκουν μπροστα τους 2 μετρα να βαλουν μια πρωτη οι δολιοι! ( με αγαπη και εκτιμηση προς τους φιλους μου που εχουν αμαξι!! )

 3.Μην παραχωρειτε προτεραιοτητα.

Επιλεξτε μια γραμμη-πορεια στο δρομο και ακολουθηστε τη και μην στριμωχνεστε στη ακρη του δρομου για να μην εμποδιζετε τα αυτοκινητα. Να εχετε στο μυαλο σας οτι οχι μονο δεν εμποδιζετε  αλλα και οτι ειναι θεμα ασφαλειας να κρατατε αποσταση απο το πλαινο αυλακι των δρομων το οποιο ειναι πολυ επικινδυνο αν πεσει καποιος μεσα.

 4.Μην προσπερνατε ποτε απο δεξια καθως υπαρχει κινδυνος ο χ οδηγος να στριψει  δεξια πανω σας καθως ελαχιστοι αναβουν φλας εγκαιρα.

 5.Τρεξτε λιγο παραπανω!

Βλεπω πολλους που κινουνται με πολυ μαλακη σχεση/ταχυτητα. Δηλαδη κανουν πολυ πεταλι στον αερα. Μαλλον φοβουνται μηπως κουραστουν. Με αυτό τον τρόπο όμως απλά παιδεύονται.

Στην πραγματικότητα έχουμε πολύ περισσότερη αντοχή απ αυτή που νομίζουμε. Ας πιεστούμε λιγο για να δουμε τα αποτελεσματα του ποδηλατου να εμφανιζονται (θα ξυπνησουμε το μεταβολισμο μας και θα βελτιώσουμε την φυσικη μας κατασταση ευεργετωντας παραλληλα την καρδια και το αναπνευστικο και κυκλοφορικο συστημα).

 Οποτε  λίγο πιο βαρυ πεταλι και δυναμη για να μην κολλαμε πουθενα. Τα θετικα αποτελεσματα δεν θα αργησουν να φανουν!

6.Οταν τρεχουμε βαζουμε τον μεγαλο δισκο (3ο) και μια μεγαλη σχεση πισω. Οταν ειναι να σταματησουμε στο φαναρι και λιγο πριν, κατεβαζουμε σε 2ο δισκο για 2 λογους. 1ος για να ξεκινησουμε πολυ πιο ευκολα και 2ος για να μην καταπονησουμε τα γονατα μας καθως στις εκκινησεις σπρωχνουμε αναγκαστικα με αυτα αφου δεν εχουμε αναπτυξει ακομα ταχυτητα. Αφοτου αναπτυξουμε καποια ταχυτητα και μετα τοτε βαζουμε παλι 3ο δισκο.

 7.Προσεχουμε τους συνδυασμους των ταχυτητων!

Υπαρχουν συνδυασμοι που βελτιστοποιουν τη μεταδοση δυναμης και της αισθηση του αποδοτικου πατηματος. Ετσι προτιμαμε οταν εχουμε 2ο δισκο η ταχυτητα στο σαζμαν να ειναι απο 3 εως 5 (μαλακα πατηματα) και αμα θελουμε να ανεβασουμε σε 6 ή 7 (βαρυ πατημα) καλο ειναι να βαζουμε τριτο δισκο. Κατι πολυ απλο για να το εχετε στο μυαλο σας. Ειναι καλο η αλυσιδα να ειναι ευθυγραμισμενη σε σχέση με την κασσέτα και το μπροστινό δίσκο, δηλαδη να μη στραβωνει/λυγιζει. Στα περισσοτερα ποδηλατα οι συνδυασμοι που η αλυσιδα λυγιζει λιγοτερο ειναι 2ος δισκος και 4η ή 5η σχεση πισω και 3ος δισκος με 6η ή 7η.

8.Κλειδωνουμε το ποδηλατο μας οχι απλα σε πολυσυχναστα μερη, πχ ενας πεζοδρομος αλλα σε μερη που υπαρχει κοσμος που καθεται ή στεκεται. Πχ κοντα σε σταση λεωφορειου΄η απεναντι απο μια καφετερια. Οι περαστικοι δεν δινουν σημασια σε ενα ποδηλατο και το προσπερνουν αμεριμνοι και ο κλεφτης μπορει να ειναι αναμεσα τους. Ομως ο κλεφτης θα το ξανασκεφτει αν απεναντι του υπαρχουν καποιοι που καθονται ή στεκονται γιατι κατ αρχας δεν θα ξερει αν ο ιδιοκτητης ειναι αναμεσα τους. Επισης αυτοι που καθονται θα τον παρουν χαμπαρι σε αντιθεση με τους περαστικους που απλα πανε στη δουλεια τους.

 9.Οταν βλεπουμε αυτοκινητο με αλαρμ καλο ειναι να χουμε το νου μας γιατι μπορει ανα πασα στιγμη να ανοιξει πορτα πανταχωθεν!

10.Δεν προσπερναμε λεωφορεια απο τη δεξια πλευρα καθως μπορει να αποβιβαζουν επιβατες και να εχουμε δυσαρεστες συνεπειες.

11.ΈΧΟΥΜΕ ΦΩΤΑ! Αν θελουμε οι αλλοι να μας σεβονται πρεπει να ειμαστε τυπικοι. Πάντα πρέπει να έχουμε πίσω φως. Δεν φαινόμαστε παίδες και δεν θα φταίει κανείς αν πέσει πάνω μας!Ούτε να βασανίστούμε πρέπει ούτε να βασανίσουμε κανένα.

Αν καποια μερα παρ ολα αυτα ξεχασουμε να βαλουμε τα φωτακια μας συνιστω, αμα βγουμε στο δρομο και εχουμε οχηματα πισω μας, να κανουμε συνεχεια πενταλ γιατι τα ανακλαστικα που εχουν τα πενταλ φαινονται. Επισης καλο ειναι να κανουμε και καμια κινηση αριστερα δεξια για να φανούμε.

Ακολουθεί το "μανιφέστο " της χρήσης του ποδηλάτου.

Κάποτε ένας γείτονας που την "είπε" που έβαζα ποδήλατο στην πολυκατοικία λέγοντας μου ότι αυτά είναι για ισόγεια σπίτια και ότι αναστατώνω τον τόπο και μπλα μπλα. Με αποστόμωσε δε ρωτώντας με "τι θα γινόταν αν είχαμε όλοι ποδήλατα" ? Του απάντησα "τι θα γινόταν αν είχαμε όλοι αυτοκίνητα". Γούρλωσε και με ρώτησε αν τον κοροιδεύω.

Όταν μπήκα σπίτι μετά την κουβέντα με τον κύριο έγραψα το παρακάτω κείμενο ως απάντηση που θα δίνω πλέον σε όποιον αρνείται να αναγνωρίσει ότι η χρήση του ποδηλάτου είναι και πράξη αλληλεγγύης καθώς και πολιτική επιλογή.

Ως ποδηλάτης λοιπόν νιωθω περηφανος για την επιλογη μου να κυκλοφορω με ένα ανθρωποκίνητο δίτροχο γιατί
 α) δεν μολυνω
 β) δεν κανω θορυβο
 γ) δεν πιανω χωρο (ουτε για να κινηθω, ουτε για να παρκαρω)
 δ) δεν καταναλωνω ασκοπα πορους και ενεργεια για την μετακινηση μου μεσα στην πολη. Ειναι αλλιως να πας για καφε το ποδηλατο και να κουβαλας τον εαυτο σου και αλλιως να κινεις ενα πραγμα που ζυγιζει 1 και κατι τονους.
ε) γυμναζομαι και αυτο με κανει να νιωθω καλά με το σώμα μου.
ζ) το οικολογικο μου αποτυπωμα ειναι μηδαμινο σε σχεση με τα αυτοκίνητα (ακόμα και από τα ΜΜΜ)
ε) το μεσο που χρησιμοποιω δεν απαιτει ιδιαιτερες υποδομες και δεν επιβαρυνει με κανενα τροπο κανεναν. Προστατευει και διατηρει αναλλοίωτο το περιβαλλον που ζω καθως δεν απαιτουνται για τη χρηση του τεραστια εργα και κατ επεκταση οι αρνητικες συνεπειες που αυτα συνεπαγονται όπως
-η απαιτηση τεραστιων κεφαλαιων για διανοιξη περισσοτερων δρομων για να στοιβαζονται τα αμαξια, -η κοπη δενδρων και η απώλεια καλλιεργουμενων εκτασεων.Δηλαδή η μεταμορφωση του φυσικού τοπιου απο χωμα σε άσφαλτο, μπετό και σίδερο.
-η  καταστροφη σπιτιων και γειτονιων- οπως  πχ για την κατασκευη της Αττικης οδου (και της Βενιζέλου στην Πάτρα),
-η υποβαθμιση ολοκληρων περιοχων απο το θορυβο και το ατελειωτο μπετο,
-η γκετοποιηση απο τους τεραστιους περιμετρικους αυτοκινητοδρομους που κυκλωνουν τις πολεις και δημιουργουν τεραστια φραγματα  με κοινωνικες και ψυχολογικες επιπτωσεις για οσους ειναι απο πισω
-ο περιορισμος των ελευθερων χωρων που θα μπορουσαν να γινουν παρκα και πλατειες και τελικα καταληγουν να γινονται παρκινγκ, επιπλεον λωριδες και κομβοι.

δείτε περισσότερα