Ποδήλατο, ταξίδι, εμπειρία, χρόνος και αισθήματα.

Είμαι ένας οπαδός του ποδηλάτου και με κινητήρια δύναμη την αγάπη μου για τη φύση έχω "οργώσει" μεγάλο μέρος της Ηλείας και της Αχαίας. Από τα βουνά και τα οροπέδια μέχρι τους κάμπους και τα δάση "ζηλεύω" τον εαυτό μου που είχα την τύχη να αντικρύσω εικόνες και να βιώσω συναισθήματα μοναδικά.
Σκοπός μου μέσα απο τις περιπλανήσεις μου να αποδείξω ότι το ποδήλατο είναι το καταλληλότερο μέσο για να παρατηρήσουμε και να έρθουμε πιο κοντά στη φύση.
Οπως λέω και σε φίλους, αυτό που μετράει είναι η ταχύτητα. Ταξιδεύοντας με το ποδήλατο έχεις το χρόνο και την ευχέρεια να ανακαλύψεις, να φωτογραφίσεις και να αναδείξεις μικρές γωνιές φυσικού κάλους που ούτε θα φανταζόσουν ότι υπάρχουν. Πόσες φορές με ρωτούν που βρίσκεται το μέρος που απεικονίζει μια φωτογραφία μου. Όταν τους απαντώ ότι είναι δίπλα πχ στην Εθνική οδό, με κοιτούν με απορία καθώς έχουν κάνει πολλές φορές την ίδια διαδρομή αλλά δεν έχουν "δει" και "βιώσει" τίποτα. Κλεισμένοι και απομονωμένοι μέσα σε ένα μεταλλικό κλουβί όπου παλεύουν με το χρόνο και την απόσταση.
Με το ποδήλατο βιώνεις όλη τη διαδρομή προς τον προορισμό σου. Ο χρόνος κυλάει διαφορετικά.
Κάθε διαδρομή ανεξάρτητα με τον τελικό προορισμό κρύβει όμορφες εκπλήξεις. Το ταξίδι πλέον δεν είναι μια απαραίτητη διαδικάσια για να πάμε εκεί που θέλουμε αλλά μια συνεχής αλληλεπίδραση με το περιβάλλον.
Είσαι πλούσιος με όσα είδες στο δρόμο, όπως λέει και ο Καβάφης. Και με το ποδήλατο είσαι σίγουρος ότι τα είδες όλα.
Έχοντας κάνει μια διαδρομή τουλάχιστον μία φορά αποκτώ μια τελείως διαφορετική αντίληψη του χώρου και του αναγλύφου που κινήθηκα. Καταλαβαίνω κάθε ανηφόρα και κάθε κατηφόρα. Αισθάνομαι την διαφορά θερμοκρασίας ανάμεσα στην κορφή ενός λόφου και τη δροσιά ενός φαραγγιού. Βλέπω κάθε λιβάδι και κάθε μοναχικό δέντρο. Νιώθω το απάγγιο που μου προσφέρει η κάθε πλαγιά. θυμάμαι αν κουράστικα και αν κόπιασα. Η μνήμη της καρδιάς μου που χτυπάει γρήγορα θα με συντροφεύει όταν θα θυμάμαι εκείνο μου το ταξίδι. Γίνομαι ένα με το τοπίο που διασχίζω. Δεν πηγαίνω απλά κάπου περνώντας από κάπου.Το κάθε μέτρο είναι ταξίδι και εμπειρία, μέχρι να έρθει το επόμενο. Οι μνήμες χαράσονται στην άσφαλτο που πατάς. Ακόμα και ο καιρός εκείνης της μέρας σου μένει χαραγμένος. Θυμάσαι αν ίδρωνες και αν καιγόσουν κάτω από το μεσημεριανό ήλιο ή αν που και που κάποιο σύννεφο ή κάποια σκιά σε ανακούφιζε για λίγα δευτερόλεπτα. Το χειμώνα στο βουνό θυμάσαι κάθε ηλιακτίδα που χτύπησε επάνω σου. Τη θυμάσαι γιατί την ένιωσες. Ένιωσες την ανακούφιση που σου προσέφερε. Πως να ξεχάσω τον ήλιο που ξεπρόβαλε πάνω στο χιονισμένο Πρασούδι και οι αντανακλάσεις δημιούργησαν μια μοναδική εικόνα. Η ευφορία και το δέος που ένιωσα είναι συναισθήματα μοναδικά.
Πως να βιώσεις την άνοιξη αν δεν περάσεις απο μέσα της? Πώς να νιώσει το χειμώνα αν δεν σε πιάσουν ρίγη από το κρύο. Πως θα νιώσεις άμα το σώμα σου δεν νιώσει. Άμα δεν εκτεθείς και δεν γίνεις ένα? Πίσω από το τζάμι και το καλοριφέρ είσαι ένας παρατηρητής απλά. Πάνω στο ποδήλατο είσαι και νιώθεις ένα την εποχή.
Η άνοιξη είναι οι μυρωδιές οι ήχοι και τα χρώματα. Από την μυρωδιά του θάνατου ενός ζώου έως το χαμομήλι και από την εικόνα του ανοιχτόχρωμο γρασιδιού έως τις κουτσουπιές, η άνοιξη σου μιλάει. Και εσύ πρέπει να είσαι εκεί έξω για να αφουγκραστείς και όχι να είσαι κλεισμένος σε ένα τενεκέ και η μόνη αλληλεπίδραση που θα έχεις με τη φύση να είναι η στάση για κατούρημα.
Κάθε μήνας έχει διαφορετική σημασία για ένα ποδηλάτη. Έιναι εκτεθειμένος στα στοιχεία και έχει μάθει να τα διαβάζει και να τα σέβεται.

δείτε περισσότερα

Το κόστος του αθλητισμού και της επαφής με τη φύση

Αναρωτιώμουν που λέτε, τα τελευταία 4 χρόνια που κάνω ποδήλατο, πόσο μου έχει κοστίσει αυτή μου η αγάπη.
Πολλές φορές νιώθω τύψεις σκεφτόμενος ότι κάποιοι παλεύουν για το μεροκάματο και εγώ καβαλάω το ακριβό μου ποδήλατο και τα εξειδικευμένα παρελκόμενα και βολτάρω. Μπορώ όμως να βρώ μια δικαιολογία ώστε να μην νιώθω άσχημα? Αυτό που κάνω είναι απρόσιτο σε ένα μεροκαματιάρη? Σε κάποιον που δεν βρήκε έτοιμο τίποτα απο τους γονείς του?
 Άθροισα λοιπόν το  κόστος ποδηλάτων και ποδηλατικού εξοπλισμού (πχ αδιάβροχο, σακίδιο, φουσκωτήρα, κοντεράκι, τακάκια, ανταλλακτικά) που έχω αγοράσει από τότε που ξεκίνησα να ασχολούμαι με την ποδηλασία.
Θέλω να αποδείξω ότι η υγεία, η συντροφικότητα και η αγάπη για τη φύση συνδιάζονται, δεν κοστίζουν πολύ και είναι θέμα επιλογής του καθενός αν θα ξεκινήσει να ασχολείται και όχι (τόσο) θέμα οικονoμικών δυνατοτήτων. Οποιοσδήποτε μπορεί να το κάνει, αρκεί να το θέλει.
 Πρέπει να παραδεχθώ ότι στα 24 μου, ξεκινώντας πίστευα ότι ένα καλό, και άρα ακριβό, ποδήλατο είναι απαραίτητο για να πάς βουνό. Έίχα πιστέψει το μάρκετινγκ. Σήμερα πιστεύω ότι τότε ήμουν απλά νέος και παραπλανημένος. Η θέληση και η αγάπη για αυτό που κάνεις είναι πάνω απ όλα. Είναι το 95%. Το 5% είναι το ποδήλατο και ο εξοπλισμός. Και το πιστεύω αυτό.
 Λοιπόν για την ποδηλασία βουνού χρειάστηκα ακριβώς 1630 ευρώ. Και απο αυτά τα 1470 είναι το ποδήλατο. Πλέον θεωρώ ότι αυτή η αγορά δεν χρειαζόταν και ότι και με 300 ευρώ ποδήλατο την έκανα τη δουλειά (θα άλλαζε βέβαια η απόλαυση). Άλλα μυαλά τότε, άλλα μυαλά τώρα, σοφότερα  τώρα..
 Για την ποδηλασία δρόμου χρειάστηκα 950 ευρώ. Και τα 850 είναι το ποδήλατο. Σε αρκετές περιπτώσεις ο εξοπλισμός είναι κοινός και για το βουνό και για το δρόμο πχ κράνος, φουσκωτήρα.

 Σύνολο?  2580 ευρώ. Πολλά? Σκεφτείτε ότι τόσο κάνει ένα μικρό σαραβαλάκι. Είναι τα μισά απ όσα δίνει κάποιος για ένα μικρό αξιοπρεπές μεταχειρισμένο. Και σχεδόν όλοι έχουν ,ανεξαρτήτως οικονομικής κατάστασης, ένα αυτοκίνητο.
2.580 ευρώ λοιπόν για 4 (και κάτι..) χρόνια. 645 ευρώ το χρόνο. Και ο εξοπλισμός και τα ποδήλατα θα βγάλουν σίγουρα τα διπλάσια ακόμα χιλιόμετρα. Δόξα το θεό, άμα τα προσέχεις δεν παθαίνουν τίποτα. Ούτε καύσιμα, ούτε τίποτα. Απλά εσύ και αυτό. Αυτό είναι εσύ. Κινείται με την ενέργεια σου.  Καίει τα καύσιμα σου. Σε ρουφάει και είναι εθιστικό. Δεν υπάρχει η έννοια του κόστους όταν χτυπάει γρήγορα η καρδιά σου.  Μόνο ψυχική δύναμη και εθισμός στην προσπάθεια που δίνεις.

Αχ, αυτά τα ποδήλατα. Μαζί τους διένυσα πολλές χιλιάδες χιλιόμετρα και  ένιωσα πρωτόγνωρα συναισθήματα πλαισιωμένα με μοναδικές εικόνες. Χιλιόμετρα με φίλους, χιλιόμετρα με κόπο και ιδρώτα. Χιλιόμετρα που τα βίωσες και τα προσπάθησες ένα-ένα. Κανένα δεν πέρασε έτσι. Κανένα δεν χαρίστηκε. Όλα σε συντροφεύουν και όλα τα θυμάσαι. Αξία για όλα αυτά? Ανεκτίμητη που λένε και οι φίλοι μας οι αμερικάνοι. Θα μπορούσα να πάρω κι ένα αμάξι μου λένε πολλοί. Ένα κουβά να με μεταφέρει. Χωρίς κόπο, χωρίς ιδρώτα, χωρίς προσπάθεια.. Απλά να με μεταφέρει. Προτιμώ να ζω όμως, παρά απλά να μετακινούμαι σαν μια ζωντανή αποσκευή.

δείτε περισσότερα

η ταχυτητα μετραει

Προχθες, 9 Γεναρη του 2012, εκανα τη διαδρομη Πυργος- Πατρα με την κουρσα μου. Ηταν 100 χιλιομετρα που εχω διανυσει πολλες φορες στο παρελθον με αυτοκινητο. Με το ποδηλατο ομως τα πραγματα ηταν διαφορετικα. Οχι απο αποψη κοπου και κουρασης, αλλα απο το πως εγω σαν ταξιδιωτης αντιλαμβανομαι τη διαδρομη. Με το να κινουμαι με 25 χλμ την ωρα αντι για 100 χλμ εχω αυτοματως τεσσερις φορες περισσοτερο χρονο για να παρατηρησω το τοπιο γυρω μου. Η διαφορα ειναι μεγαλη και αποτυπωνεται πολυ καθαρα στις φωτογραφιες μου , που πολλοι οπως ξερω αγαπατε. Δεν θεωρω οτι ειμαι καλλιτεχνης, αλλα οτι πολυ απλα χαρη στο ποδηλατο βρισκομαι στο σωστο μερος τη σωστη στιγμη. Και οταν δεις τη στιγμη, στο δευτερολεπο ξεκαβαλας και τραβας. Μια πολυτελεια που δεν εχεις ουτε με αυτοκινητο, ουτε με μηχανη. Με το ποδηλατο εχεις και το χρονο να παρατηρησεις και την ευχερεια να σταματησεις. Ουτε εμποδιζεις κανενα, ουτε τιποτα. Βλεπεις, Σταματας, Τραβας χωρις κανενα ενδιασμο, ειτε μεσα στην πολη, ειτε στην εξοχη.
Που λετε, στη διαδρομη απο Πυργο τραβηξα καποιες καταπληκτικες ληψεις τον Ερυμανθο και το φεγγαρι. Η ατμοσφαιρα ειχε μια απιστευτη διαυγεια. Σπανια ο Ερυμανθος φαινεται τοσο καθαρα απο την Εθνικη. Ηταν ενα πανεμορφο θεαμα. Και οσοι βρισκονταν στο αμαξι σιγουρα δεν θα παρατηρησαν αυτο το σπανιο φαινομενο. Εγω απολαυσα το καταλευκο βουνο πανω απο το κουρσι μου, το χορτασα και το αποθανατησα.
Οτι ισχυει για τον Ερυμανθο ισχυει και για το φεγγαρι που εμφανιζοταν σιγα σιγα πισω απο το Παναχαικο. Μονο σε 2-3 σημεια μπορουσε καποιος να το δει απο καλη γωνια και να το αποθανατισει. Σημεια χωρις κτιρια, δεντρα ή καλωδια να εμποδιζουν. Ενα τετοιο σημειο ηταν στη γεφυρα του γλαυκου, και ουτε καν σε ολο της το μηκος! Αν στεκοσουν στη μεση ειχε απροσκοπτη θεα προς το σπανιο φαινομενο. Και μονο ενας φωτογραφος με ποδηλατο θα μπορουσε να τραβηξει μια τετοια ποζα. Λογω του μεσου και μονο του μεσου.
Και οι φωτογραφιες απο το βουνο που πολλοι εχετε θαυμασει. Μονο με την ταχυτητα των 10χλμ την ωρα εχεις χρονο να παρατηρησεις, να αφομοιωσεις και να επεξεργαστεις τις εικονες που εν τελει θα αποθανατισεις με τη μηχανη σου. Το ποδηλατο σου δινει την πολυτελεια του χρονου αλλα και της απλοτητας που το διεπει. Οπως ειπα και πιο πανω, απλα ξεκαβαλας και κλικ. Ουτε τζαμια, ουτε πορτες, ουτε παρκαρισμα.Κανενας ενδιασμος! Μονο το κλικ. Τιποτα δεν σε χωριζει απο την αποτυπωση αυτου που βλεπεις και τιποτα δεν σε εμποδιζει πανω στην ποδηλατουμπα σου.
Οταν εβγαζα τη φωτογραφια που που παραθετω πιο κατω, με το φεγγαρι, σταματησε μια κυρια γυρω στα 50, με το ποδηλατο της και ηρθε να μου μιλησει. Και μου ειπε ακριβως αυτα που σας περιγραφω παραπανω. Ειπε αυτολεξη, οτι μονο εμεις μπορουμε να απολαυσουμε τετοιες στιγμες. Ολοι οι αλλοι βιαζονται! Δεν εχουν χρονο να δουν αυτο που εγω και συ απολαμβανουμε. Κοιτουν το δρομο και εχουν τα ματια τους τεσσερα. Εμεις ομως, απλα σταματαμε και χαζευουμε. Και απολαμβανουμε εικονες που μας συντροφευουν στις ζωες μας. Πολυ σωστα τα ειπε η κυρια. Και ελπιζω να μπει στο μπλογκ μου και να δει τι φωτογραφια του φεγγαριου που απολαυσαμε μαζι.

 Παραθετω καποιες εικονες, που μονο με ποδηλατο μπορεις να "αντιληφθεις" και να τις κανεις φωτογραφιες. Απο εικονες σε μαγεια διαρκειας.

δείτε περισσότερα